ΚΑΛΗ ΣΧΟΛΙΚΗ ΧΡΟΝΙΑ!!!

ΚΑΛΗ ΣΧΟΛΙΚΗ ΧΡΟΝΙΑ!!!

Κυριακή 15 Δεκεμβρίου 2013

μια μικρη χριστουγεννιατικη ιστορια!!!

Κάποτε τα ζώα συνεδρίαζαν και συζητούσαν το νόημα των Χριστουγέννων, αλλά και τις επιθυμίες που είχε το καθένα τις άγιες αυτές ημέρες:
Το λόγο παίρνει πρώτη η κυρ’ αλεπού φωνάζοντας την επιθυμία της
-Λογικό... μία ψητή γαλοπούλα, ποιός γιορτάζει σήμερα Χριστούγεννα χωρίς να έχει στο τραπέζι του ψητή γαλοπούλα;
Το ελαφάκι από την απέναντι γωνιά με τη ψιλή του φωνούλα εύχεται ένα έλατο.
-Χωρίς έλατο εγώ δε γιορτάζω ποτέ τα Χριστούγεννα.
-Αλλά όχι με πολλά κεριά συμπληρώνει κλαψιάρικα η κουκουβάγια. Όχι πολλά φώτα και στολίδια, εμένα μ’ αρέσει η απλότητα, η σκοτεινιά, ένα έλατο στολισμένο με γούστο, πράσινο ζωντανό, δηλαδή φυσικό!
-Τι λες μωρή; φωνάζει το παγόνι. Και πως θα δείξω εγώ το καινούριο μου φόρεμα και τα χρώματά του; Όχι, όχι εγώ χωρίς καινούριο φόρεμα δε γιορτάζω Χριστούγεννα.
-Μη ξεχνάς και τα κοσμήματα, στριγκλίζει η κίσσα. Εγώ Χριστούγεννα χωρίς να κλέψω κανένα δακτυλίδι, βραχιόλι ή καδένα δε γίνεται… Τα ωραιότερα Χριστούγεννα για μένα είναι, όταν έχω κοσμήματα.
-Και τα μελομακάρονα που τ΄ αφήνεις; φωνάζει η αρκούδα με τη χοντρή φωνή της. Οι λιχουδιές και τα γλυκίσματα είναι η μεγαλύτερη επιθυμία μου, χωρίς αυτά δε γιορτάζω Χριστούγεννα.
-Κάνε, ότι κάνω εγώ, λέει ο ασβός, ύπνο και πάλι ύπνο!
Τα Χριστούγεννα για μένα σημαίνουν ύπνο. Υπάρχει κάτι καλύτερο από το να απολαύσεις τον ύπνο;
-Μη ξεχνάς πρώτα να πιεις, συμπληρώνει το βόδι. Πρώτα να πιεις όσο μπορείς και μετά να το ρίξεις στον ύπνο
Ξαφνικά το βόδι μουγκρίζει δυνατά:
-Ω, ω, ωχ!“ Ο γάιδαρος του έριξε στα πισινά μία γερή κλωτσιά।
-Ε, ε! βόδι, δε σκέφτεσαι λίγο το νεογέννητο παιδί, αυτό το ανθρώπινο πλάσμα;..
Το βόδι έριξε το κεφάλι κάτω από ντροπή και λέει:
-Το παιδί… Α! Ναι καλά λες… το νεογέννητο παιδί Αυτό είναι το κυρίως νόημα των Χριστουγέννων…
Απευθυνόμενο στο γάιδαρο τον ρωτάει,
-Πλην όμως…το γνωρίζουν αυτό και οι άνθρωποι;

Η Βροχούλα, ο Μουντζούρης κι ένα χριστουγεννιάτικο όνειρο

   Εκείνα τα Χριστούγεννα του 1920 ένας τρελός χιονιάς ξάφνιασε ολόκληρη τη γη. Χιόνιζε και χιόνιζε ασταμάτητα. Όσοι είχαν ζεστά ρούχα και φωτιά ήταν ευτυχισμένοι. Κι οι γάτες τους, ευτυχισμένες κι αυτές. Οι γάτες όμως των φτωχών —και δεν ήταν λίγοι οι φτωχοί εκείνα τα Χριστούγεννα του 1920— οι γάτες, λοιπόν, των φτωχών τουρτούριζαν κι όλο στον ύπνο το 'ριχναν για να ξεχνούν την πείνα τους. Υπήρχαν όμως και χειρότερα. Σε μια χιονισμένη πολιτεία ζούσε η Βροχούλα, μια άσπρη γάτα με καφετιές πιτσίλες, που ούτε πλούσιο είχε γι' αφεντικό ούτε καν τον πιο φτωχό απ' τους φτωχούς. Μόνη κι αδέσποτη... Στο δρόμο την έβρισκαν οι μέρες και οι νύχτες. Κοιμότανε στο δρόμο κι έτρωγε —άμα έτρωγε— ό,τι της λάχαινε. Έτσι πορευόταν η Βροχούλα. Κι επειδή πίστευε πως είν' ωραία η ζωή και πως, δεν μπορεί, θα 'ρθουν καλύτερες μέρες, όπως άκουγε τους ανθρώπους να λεν συχνά πυκνά, δε βαρυγκομούσε*. Με τόσο χιόνι όμως —τι χιόνι ήταν και τούτο!— τα 'χασε. Ξεπάγιασαν τ' αυτιά της κι η μουσούδα της. Κι οι πατούσες της ξεπάγιασαν κι αυτές. Πάει, σκεπάστηκαν κι οι σκουπιδοντενεκέδες μ' ένα πάπλωμα χιόνι, βαρύ, ασήκωτο. «Πάλι νηστική θα μείνω χριστουγεννιάτικα», νιαούρισε τουρτουρίζοντας. Κι ήταν ίσως η πρώτη φορά που το νιαούρισμά της έμοιαζε κάπως με παράπονο. Στην άλλη άκρη της γης, σε μια άλλη χιονισμένη πολιτεία, όπου οι άνθρωποι μιλούσαν άλλη γλώσσα κι είχαν άλλο χρώμα, ζούσε ο Μουντζούρης, ένας μικρός κατάμαυρος σκύλος. Πού τον έχανες, πού τον έβρισκες, στις στέγες των σπιτιών. Λες κι ήτανε κεραμιδόγατος. Δεν είχε αφεντικό κι αυτός, κι όπως η Βροχούλα, ανήμερα Χριστούγεννα, είχε ξεπαγιάσει και χάιδευε ολοένα με τα μπροστινά του πόδια την άδεια του κοιλιά, σαν να 'θελε να την παρηγορήσει. Ζητώντας λίγη ζεστασιά κουλουριάστηκε πλάι σε μια καμινάδα ο Μουντζούρης. Κι έτσι όπως έπεφτε πυκνό το χιόνι, έπρεπε κάθε τόσο να τινάζει απ' τη ράχη του τις νιφάδες, αν ήθελε να μη γίνει σαν το χιονάνθρωπο της κεντρικής πλατείας. Την ίδια ώρα η Βροχούλα, στην άλλη πολιτεία, τρύπωνε σε μια ξεχαρβαλωμένη μπότα. Την είχε ανακαλύψει πεταμένη σ' ένα υπόστεγο με καυσόξυλα κι έτρεξε γραμμή να λουφάξει μέσα της. Νύχτωνε τώρα. «Εδώ θα κάνω Χριστούγεννα», συλλογίστηκε. Κι ένιωσε μάλιστα τυχερή, γιατί ποιος ξέρει πόσες γάτες με τέτοια παγωνιά θα λαχταρούσαν μια ξεχαρβαλωμένη μπότα. Μισόκλεισε τα μάτια η Βροχούλα κι αφέθηκε σιγά σιγά να χαζεύει το φωτισμένο παράθυρο στ' αντικρινό σπίτι. Έβλεπε δώρα και παιχνίδια να βαραίνουν στα κλαριά του χριστουγεννιάτικου δέντρου, πιατέλες με φαγητά κι άλλες πιατέλες με γλυκίσματα να περνούν από χέρι σε χέρι, και δυο παιδιά να χοροπηδούν χτυπώντας παλαμάκια. Και τραγουδούσαν τα παιδιά κι είχαν τα μάγουλά τους αναψοκοκκινισμένα απ' τη ζέστη. «Α... να 'μουν κι εγώ εκεί!», πεθύμησε η Βροχούλα. Και καθώς γέμιζε ο νους της μ' ένα σωρό τέτοιες γλυκές σκέψεις, βάρυναν τα μάτια της κι αποκοιμήθηκε. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή, στη μακρινή πολιτεία, στην άλλη άκρη της γης, όπου οι άνθρωποι μιλούσαν άλλη γλώσσα κι είχαν άλλο χρώμα, αποκοιμιόταν κι ο Μουντζούρης με τη ράχη κολλημένη στην καμινάδα. Κι η καμινάδα ανέβαζε απ' τη σάλα χαρούμενες παιδιάστικες φωνές και ζεστασιά κι ευωδιές από ψητά που του γαργαλούσαν τα ρουθούνια. Ήρθαν, λοιπόν, και στο δικό του νου οι ίδιες γλυκές σκέψεις, οι ίδιες ακριβώς. Γιατί κι αυτός τουρτούριζε, πεινούσε κι αυτός και, τέλος πάντων, τι Χριστούγεννα ήταν πάλι και τούτα, μόνος πάνω στα κεραμίδια... Αν όμως ήρθαν έτσι ανάποδα τα πράγματα, δε θα 'μεναν έτσι. Απ' το χριστουγεννιάτικο ουρανό, που 'ναι γεμάτος αγγελάκια μ' ασημένιες φτερούγες, για ν' ακούνε κάθε λογής ευχές κι επιθυμίες, ξεγλίστρησε ένα μικρό χριστουγεννιάτικο όνειρο και τύλιξε απαλά τη Βροχούλα και το Μουντζούρη. Τους τύλιξε και τους δυο μαζί, γιατί αποκοιμήθηκαν κι οι δυο την ίδια ακριβώς στιγμή, με τις ίδιες γλυκές σκέψεις στο μυαλό, τις ίδιες ακριβώς. Κι είχε μέσα του το μικρό όνειρο ένα ζεστό σπίτι, και μες στο σπίτι μια φαμίλια με παιδιά κι όλοι γύρω τριγύρω απ' το χριστουγεννιάτικο τραπέζι. Καλό το φαγητό κι η ζεστασιά καλή, χόρτασαν και χάδια ο Μουντζούρης κι η Βροχούλα, όμως απ' όλα πιο καλό ήταν που συναντήθηκαν στο ίδιο χριστουγεννιάτικο όνειρο. Κι ως φαίνεται, αγάπησε πολύ ο Μουντζούρης τη Βροχούλα, τον αγάπησε κι η Βροχούλα το ίδιο πολύ, το ίδιο ακριβώς, γιατί σαν τέλειωσε το όνειρο και ξύπνησε εκείνος πλάι στην καμινάδα πάλι μόνος, κι εκείνη μόνη μες στην ξεχαρβαλωμένη μπότα, άφησαν κι οι δυο τους από ένα βαθύ αναστεναγμό. Θα πρέπει μάλιστα ν' αγαπηθήκανε, όπως λεν, παράφορα, αφού την ίδια κιόλας μέρα ξεκίνησε ο Μουντζούρης απ' τη μακρινή πολιτεία στην άλλη άκρη της γης να ψάξει τη Βροχούλα. Με τον ίδιο σκοπό πήρε κι αυτή τους δρόμους... Και βέβαια τέτοιες ιστοριούλες πρέπει να 'χουν αίσιο τέλος. Έτσι δεν είναι; Μετά από χίλια βάσανα, κούραση, αγρύπνιες κι ένα σωρό κινδύνους, σμίξανε επιτέλους τα επόμενα Χριστούγεννα κοντά σ' ένα χωριό έξω απ' την Κατερίνη.

[πηγή: Βιβλιονέτ]]

εικονες γατες!!!!!!





γατες!!!!!!!!


Αμερικανική Κοντότριχη

Η Αμερικανική Κοντότριχη είναι μια φυλή γάτας. Πιστεύεται πως κατάγεται από τις Ευρωπαϊκές κατοικίδιες γάτες οι οποίες μεταφέρθηκαν στην Αμερική από τους πρώτους Ευρωπαίους αποίκους για τη προστασία των πολύτιμων φορτίων από Ποντίκια και Αρουραίους. Σύμφωνα με το Σύλλογο Φίλων Γάτας (CFA), κατά την διάρκεια του 2011 ήταν η 8η πιο δημοφιλής ράτσα γάτας στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Ιστορία

Όταν οι άποικοι έπλευσαν από την Ευρώπη στην Βόρεια Αμερική, πήραν μαζί τους αρκετές γάτες για να προστατεύουν τα αποθέματα τροφίμων τους από τα Ποντίκια. Πολλές από αυτές τις γάτες «εγκαταστάθηκαν» στον Νέο Κόσμο, διασταυρώθηκαν και ανέπτυξαν ιδιαίτερα χαρακτηριστικά για να μπορέσουν να προσαρμοστούν στο νέο κλίμα. Στις αρχές του εικοστού αιώνα, ιδρύθηκε ένα επιλεκτικό πρόγραμμα αναπαραγωγής για να αναπτύξει τα καλύτερα χαρακτηριστικά αυτής της φυλής.
Χαρακτηριστικά

Μια πολύ αθλητική Γάτα, η Αμερικανική Κοντότριχη, έχει μεγαλύτερο, πιο ευέλικτο και πιο δυνατό σώμα από την συγγενική της Ευρωπαϊκή κοντότριχη. Είναι επίσης γνωστή ως «Γάτα εργασίας».
Η Αμερικανική Κοντότριχη είναι μια γάτα ράτσας με αυστηρές προδιαγραφές και με χαρακτηριστική εμφάνιση, τα οποία καθορίζονται από τους Συλλόγους Εκτροφέων Γάτας σε όλο τον κόσμο.
Αρχικά ήταν γνωστή ως «Κατοικίδια Κοντότριχη», η φυλή μετονομοάστηκε το 1966 σε «Αμερικανική Κοντότριχη» για να διαφοροποιηθεί από τις άλλες κοντότριχες φυλές. Το όνομα αυτό ενισχύει επίσης την άποψη ότι η Αμερικανική Κοντότριχη είναι διαφορετική από τις μη καθαρόαιμες κοντότριχες στην Αμερική
Μία ημίαιμη κοντότριχη γάτα (που ονομάζεται Οικόσιτη Κοντότριχη) μπορεί να μοιάζει με Αμερικανική Κοντότριχη. Η διαφορά, ωστόσο, είναι ότι η Αμερικανική Κοντότριχη είναι μια καθαρόαιμη ράτσα γάτας, και αναγνωρίζεται ως τέτοια από την Ένωση Φίλων Γάτας (CFA).
Σύμφωνα με τον CFA, η Αμερικανική Κοντότριχη είναι μια γάτα «χαμηλού κόστους» καθώς απαιτεί μόνο τα ετήσια εμβόλια και μια διατροφή καλής ποιότητας. Επίσης, είναι γενικά υγιής, καλόβολη, στοργική με τον ιδιοκτήτη της και φιλική με τους ξένους. Τα αρσενικά είναι πολύ μεγαλύτερα από τα θηλυκά καθώς ζυγίζουν 11-15 κιλά όταν αναπτυχθούν πλήρως, ενώ ένα ώριμο θηλυκό ζυγίζει από 8-12 κιλά όταν αναπτυχθεί πλήρως στον τρίτο ή τον τέταρτο χρόνο.Οι Αμερικανικές Κοντότριχες ζουν 15-20 χρόνια όπως και τα περισσότερα αιλουροειδή.
Η Αμερικανική Κοντότριχη αναγνωρίζεται σε περισσότερους από ογδόντα διαφορετικούς χρωματισμούς και σχέδια που κυμαίνονται όπως το ραβδωτό τιγρέ. Ορισμένες γάτες αυτής της φυλής διαθέτουν βαθιές αποχρώσεις του μαύρου, καφέ ή άλλους συνδυασμούς.



Γάτα Τάμπι



Μία γάτα Tabby
Η γάτα Τάμπι (Tabby) είνα ένα είδος γάτας. Είναι ραβδωτή και ποικίλει σε σχηματισμούς. Ο κλασικός κηλιδωτός (ή μαρμάρινος) σχηματισμός είναι ο πιο συνηθισμένος. Η τιγρέ Τάμπι φέρει σειρές από οριζόντιες ραβδώσεις. Οι γάτες Τάμπι που φέρουν διάσπαρτες κηλίδες στο τρίχωμά τους είναι γνωστές με την ονομασία Τάμπι (Tabby) πιτσιλωτές. Χαρακτηριστικό γνώρισμά τους είναι ένα μεγάλο "Μ" στο μέτωπό τους.
Η παγκόσμια εξέλιξη της γάτας σημαίνει ότι ορισμένοι τύποι Τάμπι συνδέονται με ορισμένες χώρες. Παραδείγματος χάριν, σπάνια συναντούμε κηλιδωτές γάτες Τάμπι έξω από την βορειοδυτική Ευρώπη, όπου είναι ο πιο συνηθισμένος τύπος.
Ιστορία

Οι εξημερωμένες κατοικίδιες γάτες της ράτσας τύπου Τάμπι θεωρούνται ως απόγονοι της βορειοαφρικανικής αγριόγατας (Felis Silvestris). Η εξημέρωση της πρέπει να συντελέστηκε πριν 3.500 με 4.500 χρόνια, όπως μας πείθουν απεικονίσεις σε αρχαίους παπύρους και περγαμηνές από την αρχαία Αίγυπτο. Αμουλέτες με γάτες δείχνουν πως οι αρχαίοι Αιγύπτιοι λάτρεψαν και θεοποίησαν τις γάτες. Ζωγραφικές παραστάσεις με γάτες, που βρέθηκαν σε τάφους των Θηβών της Αιγύπτου, είναι τα πρώτα ντοκουμέντα για την εξημέρωση της γάτας και χρονολογούνται από την Αίγυπτο του 1668 π.Χ. Γύρω στο 950 π.Χ., μια πόλη στο Δέλτα του ποταμού Νείλου, που λεγόταν Βούβαστις, λάτρεψε μια γατοκέφαλη θεότητα με το όνομα Μπαστ (Bast).
Ο ιστορικός Ηρόδοτος, γεννημένος γύρω στο 480 π.Χ., ήταν ο πρώτος που παρατήρησε, ότι οι γάτες της Αιγύπτου είναι τα πιο αξιόπιστα ντοκουμέντα για την πρώιμη ιστορία της γάτας. "Αν μια γάτα πεθάνει σ' ένα σπιτικό από φυσικό θάνατο, όλοι οι ένοικοι του σπιτιού ξυρίζουν τα φρύδια τους", έγραφε. Ανέφερε επίσης πως οι νεκρές γάτες μουμιοποιούνταν και θάβονταν σε νεκροταφεία.
Οι γάτες Τάμπι θεωρούνται από τις πιο παλιές ράτσες, όπως απεικονίζονται και στις αρχαίες Αιγυπτιακές ζωγραφικές. Πιστεύεται ότι οι Φοίνικες και οι Ρωμαίοι, κάνοντας εμπορικά ταξίδια στη Μεσόγειο, εισήγαγαν και τις γάτες τύπου Τάμπι στην Ευρώπη, αφού τις είχαν στα πλοία τους για την εξολόθρευση του πλήθους βλαβερών αρουραίων και ποντικιών που τρέφονταν με αποθηκευμένα σιτηρά.
Η λέξη "tabby" (Τάμπι) φαίνεται πως είναι παράγωγο από μια περιοχή της αρχαίας Βαγδάτης με το όνομα "Attabiah", όπου επεξεργάζονταν μια ποικιλία μεταξιού με διακριτικές ραβδώσεις, που δεν απείχαν πολύ από τα χαρακτηριστικά της σύγχρονης Τάμπι.


Αγριόγατα της Ευρώπης



Αγριόγατα της Ευρώπης
Η Αγριόγατα της Ευρώπης (Felis silvestris silvestris) είναι στενή συγγενής της κοινής γάτας, παρ' όλα αυτά είναι πολύ πιο άγρια και πολύ δύσκολα εξημερώνεται. Μοιάζει με μια κοινή οικιακή τιγρέ γάτα, η ουρά της όμως είναι πιο παχιά και πιο μακριά. Το μήκος του σώματός της φτάνει μέχρι και το 1,2μ., ενώ παραπάνω από το μισό καταλαμβάνει η ουρά της. Ζυγίζει γύρω στα 8-9 κιλά, ενώ σε ύψος φτάνει μέχρι και τα 40 εκ. Το θηλυκό κυοφορεί για 65-70 μέρες περίπου, και γεννάει γύρω στα 5-6 μικρά, εκ των οποίων μερικά συχνά πεθαίνουν πρόωρα. Όσα ζουν, αναπτύσσονται γρήγορα και σε ηλικία ενός έτους έχουν αποξενωθεί από την μητέρα τους και ψάχνουν για σύντροφο.
Η αγριόγατα μπορεί να διασταυρωθεί με την οικιακή, αν και έχουν αρκετές φυσιολογικές διαφορές. Πολλά από τα υβρίδια που προκύπτουν φαίνονται σαν οικιακές γάτες, με τρίχωμα ξανθό ή γκρίζο, αλλά κληρονομούν την αγριότητα της Felis Silvestris (αγριόγατα). Ζει σε απομακρυσμένες δασικές περιοχές, ειδικά σε φυλλοβόλα δάση της Σκωτίας, της Γαλλίας, της Ιταλίας και σε ένα μεγάλο μέρος της Ρωσίας.



Πηγη Βικιπαιδια.


















το λευκο τριφυλλι

Το λευκό τριφύλλι (Τριφύλλιον το έρπον; Trifolium repens) είναι φυτό ποώδες, πολυετές, βραδείας ανάπτυξης που απλώνεται με έρποντες βλαστούς. Το λευκό τριφύλλι και το κόκκινο τριφύλλι (Trifolium pratense) είναι τα πιο σημαντικά και γνωστά είδη του γένους Τριφύλλιον (τριφύλλι), το οποίο περιλαμβάνει περίπου 300 είδη που ευδοκιμούν κυρίως σε εύκρατες περιοχές του βόρειου ημισφαίριου και σε ορεινές περιοχές των τροπικών περιοχών.


Κωνσταντινα Μ.

Σάββατο 14 Δεκεμβρίου 2013

Ο Άγιος Ελευθέριος

Ἐλευθέριος, ὡς ἀδουλόνους φύσει, Σπάθας θεωρῶν, οὐκ ἐδουλοῦτο πλάνῃ. Δῖον Ἐλευθέριον δεκάτῃ πέφνε φάσγανα πέμπτῃ. Βιογραφία Ο Άγιος Ελευθέριος γεννήθηκε τον 2o αιώνα μ. Χ. στην Ελλάδα (κατά άλλους στην Ρώμη) από πλούσιους γονείς. Τότε αυτοκράτορας ήταν ο Κόμμοδος και ο Σεπτίνος Σεβήρος. Ορφανός από πατέρα, ανατράφηκε σύμφωνα με τις επιταγές του Ευαγγελίου από την ευσεβέστατη και φιλάνθρωπη μητέρα του, Ανθία (της Ευανθίας γόνος, στιχηρό Εσπερινού) (βλέπε ίδια ημέρα) η οποία έγινε χριστιανή ακούοντας το κήρυγμα από μαθητές του Απ. Παύλου. Διακαής πόθος της Ανθίας ήταν να επισκεφτεί τη Ρώμη, που τα χώματά της είχαν βαφτεί με το αίμα των Αποστόλων Πέτρου και Παύλου. Κάποτε, λοιπόν, αποφάσισε και πήγε. Μαζί πήρε και το νεαρό γιό της Ελευθέριο. Ο επίσκοπος Ρώμης Ανίκητος (βλέπε 17 Απριλίου), όταν είδε τον Ελευθέριο εκτιμώντας την πολλή νοημοσύνη του, τη θερμή πίστη και το αγνό ήθος του, τον έλαβε υπό την προστασία του. Σε ηλικία 15 ετών χειροτονήθηκε από τον επίσκοπο Ρώμης Ανίκητο, διάκονος και έπειτα από τρία χρόνια χειροτονήθηκε ιερέας. Από τη θέση αυτή ο Ελευθέριος αγωνίστηκε με ζήλο για τη διδαχή του ποιμνίου του, και σε έργα φιλανθρωπίας. Αργότερα και σε ηλικία είκοσι ετών, με κοινή ψήφο κλήρου και λαού έγινε επίσκοπος Ιλλυρικού, σημερινής Αλβανίας με έδρα την Αυλώνα. Μα χειροτονήθηκε τόσο μικρός; Στο ερώτημα δίνει απάντηση ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης.... Γράφει σε υποσημείωση του Συναξαριστού του: «Ας μη θαυμάζει κανείς ότι αυτός ο άγιος χειροτονήθηκε σε ηλικία αντίθετη με τους ιερούς κανόνες της 6ης Οικ. Συνόδου και της τοπικής Συνόδου της Νεοκαισαρείας, οι οποίοι ορίζουν ότι ο διάκονος χειροτονείται στη ηλικία των 25 χρόνων, ο πρεσβύτερος στα 30 και ο επίσκοπος πάνω από 30. Αυτό έγινε γιατί ο άγιος Ελευθέριος έζησε πριν ακόμη γίνουν οι παραπάνω κανόνες, οι οποίοι έγιναν αργότερα». Η χειροτονία του αγίου Ελευθερίου, όπως γράφει κάποιος βιογράφος του, έγινε «κατ’ οικονομίαν» Θεού, λόγω των μεγάλων αρετών και της σοφίας του με την οποία προσείλκυε στον Χριστό τους ειδωλολάτρες. Η γλυκύτητα του λόγου του, που επιβεβαιωνόταν με τα πολλά θαύματα του, έκανε αυτούς που βρίσκονταν στην πλάνη να ασπαστούν την χριστιανική αλήθεια. Η φήμη της αρετής του Αγίου Ελευθερίου ήταν τόσο μεγάλη που έφτασε μέχρι τη Βρεττανία. Έτσι, ο βασιλιάς της, Λούκιος, έγραψε επιστολή στον Ελευθέριο και του δήλωνε ότι αυτός και ο λαός του επιθυμούσαν να γίνουν χριστιανοί. Ο Ελευθέριος αμέσως ανταποκρίθηκε, στέλνοντας δύο εκπαιδευμένους στην πίστη άνδρες, που κατήχησαν και βάπτισαν χριστιανούς τον Λούκιο με το λαό του. Όταν ο Σεπτίμιος Σεβήρος πληροφορήθηκε την χριστιανική δράση του Ελευθερίου διέταξε την σύλληψή του. Έπειτα από πολλά βασανιστήρια ο Ελευθέριος οδηγήθηκε από τους ειδωλολάτρες στην αρένα της Ρώμης. Τα άγρια ζώα όμως δεν τον άγγιξαν, γι’ αυτό και αποκεφαλίσθηκε μαζί με την μητέρα του. Έτσι ο Άγιος Ελευθέριος πέρασε «εἰς τὴν ἐλευθερίαν τῆς δόξης τῶν τέκνων τοῦ Θεοῦ» (Προς Ρωμαίους, η' 21). Δηλαδή στην ελευθερία της ένδοξης κατάστασης των παιδιών του Θεού. Η Σύναξή του τελείται στο μαρτύριο αυτού, πλησίον του Ξηρολόφου. Ο Άγιος Ελευθέριος θεωρείται βοηθός των εγκύων γυναικών. Τους δίνει «καλή λευτεριά». Πολλές γυναίκες επικαλούνται τη βοήθεια του και ακουμπούν το εικονισματάκι του αγίου πάνω τους. Η αντίληψη αυτή αναφέρεται και σ’ ένα προσόμοιο στιχηρό της εορτής. «Τῶν ἐπιτόκων γυναίων Πάτερ κηδόμενος, ἐλευθερίαν δίδως, τῷ Ναῷ σου φοιτώσαις....», δηλαδή, Φροντίζεις Πάτερ τις έγκυες γυναίκες που καταφεύγουν στο ναό σου δίνοντας του ελευθερία....

Ο σκύλος!!!!!!!!!!

Ο σκύλος είναι σαρκοφάγο ζώο και δεν ενδείκνυται να τρώει όλες τις τροφές. Σκόπιμο είναι να προτιμώνται φαγητά πλούσια σε πρωτεΐνες, σε υδατάνθρακες, όπως το ρύζι, και ιχνοστοιχεία.



Τροφές βλαβερές ή θανατηφόρες για τον σκύλο

Επειδή ο οργανισμός του σκύλου δεν μπορεί να διασπάσει την γλυκόζη αποφεύγονται αυστηρώς οι γλυκές τροφές καθώς προκαλούν ζάχαρο. Τα κόκκαλα των πουλερικών (κότας, γαλοπούλας), του κατσικιού ή του αρνιού και του κουνελιού, επειδή θρυμματίζονται και γίνονται πολύ αιχμηρά με το μάσημα, είναι πιθανό να προκαλέσουν σχισμές και εκδορές στα έντερα του ζώου.

Η συντριπτική πλειοψηφία των κονσερβών για σκύλους που κυκλοφορούν στο εμπόριο περιέχουν μόνο 4 - 5% κρέας, 80 - 85% υγρασία και το υπόλοιπο ποσοστό περιέχει έλαια, μεταλλικά άλατα και τέφρα. Μπορεί να περιέχουν υποβιβασμένη καραγενάνη που χρησιμοποιείται ως πηκτικός παράγοντας και σταθεροποιητής και η οποία εγκαθίσταται με τα χρόνια στο παχύ έντερο του ζώου σε μεγάλες ποσότητες προκαλώντας του καρκίνο.

Ορισμένες τροφές αν καταναλωθούν σε μεγάλες ποσότητες από τον σκύλο μπορεί να αποδειχτούν τοξικές για αυτόν. Το αβοκάντο έχει τοξικές ιδιότητες για τον σκύλο, προκαλώντας του αναπνευστικά προβλήματα, αφύσικες συγκεντρώσεις υγρών στο στήθος, στην καρδιά ή στο ήπαρ και παγκρεατίτιδα. Τα κρεμμύδια και τα σκόρδα καταστρέφουν τα ερυθρά αιμοσφαίρια προκαλώντας αναιμία, γενική αποδυνάμωση και προβλήματα στην αναπνοή.

Τα γαλακτοκομικά προϊόντα περιέχουν πολύ λίπος, το οποίο προκαλεί παγκρεατίτιδα, δημιουργία οξέων στο στομάχι και διάρροια.

Οι σταφίδες και τα σταφύλια μπορεί να καταστρέψουν τα νεφρά του σκύλου και η δράση τους είναι αθροιστική, ενώ οι τομάτες προκαλούν αρρυθμία στην καρδιά και τρεμούλες στο ζώο.

Η καφεΐνη ερεθίζει το κεντρικό νευρικό και καρδιακό σύστημα ενώ προκαλεί εμετό, αϋπνίες και αυξημένο καρδιακό παλμό.

Τα κουκούτσια μήλου, κερασιού, ροδάκινου, βερίκοκου, αλλά και ο καρπός του ροδάκινου περιέχουν υδροκυάνιο, το οποίο είναι δηλητηριώδες. Μεγάλες ποσότητες αλατιού προκαλούν προβλήματα στα νεφρά, τα αλλαντικά περιέχουν πολύ αλάτι και λίπος και συνήθως υποβιβασμένη καραγενάνη και μπορεί να προκαλέσουν στο μέλλον παγκρεατίτιδα και καρκίνο του παχέος εντέρου.

Μεγάλες λήψεις συκωτιού (περισσότερες από τρεις μερίδες την εβδομάδα) προκαλούν επικίνδυνη αύξηση βιταμίνης Α. Οι επιπτώσεις μπορεί είναι παραμορφωμένα οστά, ραγδαία και επικίνδυνη ανάπτυξη των οστών στη σπονδυλική στήλη και στους αγκώνες, αλλά και ανορεξία.

Τα μανιτάρια μπορεί να προκαλέσουν υπερβολική παραγωγή σάλιου, σταδιακή ζημιά στα νεφρά, εμετό, διάρροια.

Το ωμό αυγό περιέχει μία ουσία, την αβιδίνη, ένα ένζυμο το οποίο καταστρέφει τα αποθέματα βιοτίνης (Βιταμίνη Β) στον οργανισμό του σκύλου. Η βιοτίνη είναι απαραίτητη για την ανάπτυξη του σκυλιού και την υγεία του τριχώματος. Η έλλειψη οδηγεί στην ατροφία του τριχώματος, στη γενική εξασθένιση, καθυστερημένη ανάπτυξη και στη παραμόρφωση των ιστών.

Ο οργανισμός του σκύλου δεν χωνεύει εύκολα τα λαχανικά (καρότα, πράσινα φασόλια, καλαμπόκι, μαρούλι, πατάτες), σε οποιαδήποτε ποσότητα.

Τα νομίσματα από το 1980 μέχρι και τα σημερινά αποτελούνται εν μέρει από ψευδάργυρο, στοιχείο το οποίο προκαλεί νεφρική ανεπάρκεια και ζημιά στα ερυθρά αιμοσφαίρια. Η κατάποση ενός και μόνο νομίσματος από το σκυλί μπορεί να προκαλέσει ασθένεια ή και θάνατο, εάν δεν το αποβάλλει από τον οργανισμό του.

 Ευφυΐα

Ο σκύλος είναι πολύ έξυπνο ζώο, μπορεί να μάθει να αντιλαμβάνεται από 60 έως και 100 λέξεις. Παράδειγμα, όταν του λέμε “έλα”, ο σκύλος καταλαβαίνει και έρχεται σε μας. Όταν λέμε “πάμε” ο σκύλος ξέρει ότι θα πάει βόλτα και μπορεί να μας φέρει να του φορέσουμε και το λουρί του. Αντίστοιχα όταν του λέμε “φαγητό” ξέρει ότι ήρθε η ώρα για να φάει. Όταν του δείχνουμε το σφουγγάρι ή το αφρόλουτρό του, καταλαβαίνει ότι θα κάνει το μπάνιο του.

 Αισθήσεις

Ο σκύλος διαθέτει και τις 5 αισθήσεις (όραση, όσφρηση, ακοή, γεύση, αφή) όπως και ο άνθρωπος αλλά με κάποιες ιδιαιτερότητες.

Όραση: Η όραση στον σκύλο δεν θεωρείται η πιο ανεπτυγμένη αίσθηση αφού βλέπει μόνο ένα μέρος των χρωμάτων του ηλιακού φάσματος (αποχρώσεις του μπλε και του κίτρινου) και θολά σε αποστάσεις πέρα των 50 εκατοστών. Μπορεί όμως να βλέπει οξύτερα σε πολύ χαμηλότερο φωτισμό αλλά και να αντιληφθεί την κινητικότητα από ότι στους ανθρώπους λόγο της κατασκευής του αμφιβληστροειδή των ματιών που διαθέτει, το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και στην γάτα.

Όσφρηση: Η όσφρηση στον σκύλο είναι μια από τις πιο ανεπτυγμένες αισθήσεις καθώς μπορεί να είναι ως 100.000 φορές πιο ισχυρή από του ανθρώπου έχοντας παράλληλα μεγάλη απομνημονευτική ικανότητα των οσμών. Μετά κατάλληλη εκπαίδευση χρησιμοποιείται από τον άνθρωπο ως ιχνηλάτης ο σκύλος για την εύρεση θηραμάτων, ναρκωτικών, εκρηκτικών υλικών κτλ. ακόμα και για να την ανεύρεση καρκινικών όγκων.

Ακοή: Η ακοή στον σκύλο είναι η δεύτερη από τις πιο ανεπτυγμένες αισθήσεις, επιτρέποντας στο ζώο να αντιλαμβάνεται ήχους που παράγονται σε αποστάσεις τέσσερις φορές μεγαλύτερες από ότι μπορεί να συλλάβει η ανθρώπινη ακοή.

Αφή: Ο σκύλος όπως και η γάτα, διαθέτουν τριχωτούς αισθητήρες στο ρύγχος, πάνω και γύρω από τα μάτια και κάτω από το σαγόνι ενώ στο τριχωτό του ζώου υπάρχουν νευρικές απολήξεις.

Ασθένειες

Οι ασθένειες του σκύλου που μεταδίδονται και στον άνθρωπο είναι η λύσσα , η λεϊσμανίαση (Καλά-αζάρ), η λεπτοσπείρωση ή νόσος της Στουτγάρδης, η εχινοκοκκίαση και η τοξοπλάσμωση.

Γηρατειά

Το πρώτο έτος, που το σκυλί είναι κουτάβι, μετράει για ένα ανθρώπινο. Από το δεύτερο και μετά κάθε έτος μετράει για επτά ή οκτώ χρόνια, ανάλογα με το μέγεθος π.χ. όταν ένα σκυλί μικρού μεγέθους είναι 2 ανθρώπινων ετών τότε είναι 8 σκυλίσιων ενώ όταν ένα σκυλί μεγάλου μεγέθους είναι 2 ανθρώπινων ετών τότε είναι 9 σκυλίσιων. Συνήθως τα κατοικίδια φτάνουν τα 15 (ανθρώπινα) ενώ τα αδέσποτα το πολύ τα 10 έτη.

Τα πρώτα συμπτώματα γηρατειών είναι η δυσκινησία, η αδιαθεσία, τα προβλήματα στην όραση (καταρράκτης/γλαύκωμα), οι καρδιακές παθήσεις.

Το γηραιότερο σκυλί στον κόσμο, το dachshund-terrier Ότο, απεβίωσε στη Βρετανία σε ηλικία σχεδόν 21 ετών (31 ημέρες πριν συμπληρώσει τα 21) στις 14 Ιανουαρίου 2010.[1]

Εκφράσεις

"Έγινε σκύλος" ή "Σκύλιασε", ή "Κάνει σαν το σκύλο", ή "γαυγίζει σαν το σκύλο", ή "Σκύλιασε από το κακό του", που λέγονται σε υπέρμετρη οργή.
"Σαν το σκύλο με το γάτο" ή με τη γάτα, που λέγεται σε περιπτώσεις μόνιμης έριδας.
"Σκυλίσια ζωή" είναι η δύσκολη ζωή.
"Τον έχουν σα σκυλί, του κλώτσου και του μπάτσου", για άτομα μειωμένης κοινωνικότητας.
"Δεν γνωρίζει το σκυλί τ΄ αφέντη του", λέγεται σε μεγάλη αναστάτωση
"Τον ακλουθάει σα σκυλί", σε υπέρμετρη αφοσίωση
"Να τον τραβούν τα σκυλιά, δεν φεύγει", σε μεγάλη εμμονή
"Πήγε σαν το σκυλί στ΄ αμπέλι", ή "ψόφησε σα σκυλί", πέθανε κάποιος αβοήθητος, χωρίς καμία φροντίδα.
"Είναι σκυλί μονάχο", ή "δουλεύει σα σκυλί", για άτομα δραστήρια.
"Δέναν τα σκυλιά με τα λουκάνικα", παλαιότερη έκφραση για προηγούμενη, μάλλον φανταστική εποχή, ευμάρειας.
Παροιμίες

"Σκύλος που γαβγίζει δεν δαγκώνει".
"Εγώ το λέω στο σκύλο μου κι ο σκύλος στην ουρά του".
"Άσπρος σκύλος, μαύρος σκύλος, όλοι οι σκύλοι μια γενιά".
"Κακό σκυλί ψόφο δεν έχει", που λέγεται για μακροβίωση ατόμων κακού χαρακτήρα.
Κωνσταντινα Μ.

Πηγη βικιπαιδια


Αλεπού

Γνωρίσματα
Ολοι ξέρουμε τη σιλουέτα της αλεπούς. Τα μυτερά αυτιά της, τα μάτια με την πλάγια κόρη, το στριφτό ρύγχος της, που της δίνουν ένα πονηρό ύφος πράγμα που δεν ξέφυγε απ' τη λαϊκή φαντασία: συμβολίζει την πονηριά και την αταξία.


Το τρίχωμα της, πολύ πυκνό το χειμώνα, περνά από μια ανοιξιάτικη αλλαγή στη διάρκεια της οποίας, η γούνα πέφτει σε κομμάτια. Παρουσιάζει μεγάλη ποικιλία χρωματισμών, ξεκινώντας απ' το ζωηρό κόκκινο ώς το καστανό σκούρο.
Το μπρος μέρος των ποδιών της και το πίσω των αυτιών της είναι μαυριδερά. Η άκρη της ουράς είναι πάντα άσπρη.
Η αλεπού έχει μήκος από 55 ώς 80 εκατ. (ουρά: 30-35 εκατ.) μ' ένα βάρος από 3 ώς 10 κιλά.
Είναι ένα από τα άγρια σαρκοφάγα που ξέρει καλύτερα να προσαρμόζεται στις μεγάλες μεταβολές που έκανε ο άνθρωπος στο βιότοπο.
Τη συναντούμε έτσι μέσα σε πυκνά δάση όσο και σε θαμνώδεις περιοχές, σε πάρκα και στα περίχωρα των μεγάλων πόλεων, όσο και σε δημόσιους σκουπιδότοπους, όπου της αρέσει να ψαχουλεύει. Μοιάζει όμως να προτιμά πιο πολύ δασώδεις περιοχές, πολύ πυκνές.

Η διατροφή της είναι θέμα πολλών αμφισβητήσεων, μια που οι οικολόγοι τη θεωρούν σαν ένα πολύ επιλεκτικό αρπακτικό, κι ορισμένοι κυνηγοί σαν ζημιογόνο ζώο.
Στην πραγματικότητα, η αλεπού που ξέρει να εκμεταλλεύεται όλες τις ευκαιρίες δείχνει να προσαρμόζει τη διατροφή της ανάλογα μ' αυτά που της προσφέρει το περιβάλλον. Μπορεί πολύ καλά να εξειδικευτεί σε θηράματα αν η περιοχή της προσφέρει αυτή τη δυνατότητα κι ιδιαίτερα στο φασιανό εκτροφείου, που είναι ανίκανος ν' αμυνθεί.

Σε περιοχές με πολλά αγριοκούνε-λα, τα ζώα αυτά γίνονται το συνηθισμένο της γεΰμα. Οπως κάθε αρπακτικό καταβάλλει παρ' όλ' αυτά την ελάχιστη δυνατή προσπάθεια και προτιμά να χορταίνει με φρούτα, ή μικρά τρωκτικά, αν αφθονούν, παρά να κυνηγά ένα δύσκολο φυσικό θήραμα.
Μόνον ο πολλαπλασιασμός της αλεπούς μπορεί να γίνει προβληματικός για την επιβίωση της κυνηγετικής πανίδας. Οδηγεί πάντα σε μια ανισορροπία (μαζικές απελευθερώσεις πουλιών εκτροφείου) ή σε μια πολύ ευνοϊκή χρονιά στην αύξηση του πληθυσμού των μικρών τρωκτικών τα οποία είναι πολύ γόνιμα.

Η αλεπού είναι κυρίως επικίνδυνη το Μάη, όταν μεγαλώνει τα μικρά της. Μπορεί τότε να τριγυρνά στο φως της ημέρας, κάνοντας ζημιές σε εκτροφεία θηραμάτων, σε κοτέτσια και κυρίως σε πρόσφατα διευθετημένες κυνηγετικά περιοχές.

Σύμφωνα με μελέτες που έγιναν, τα φρούτα κι οι καρποί με κουκούτσια αποτελούν το 48,4% της διατροφής της, τα μικρά τρωκτικά το 27,2%, τα μικρά πουλιά το 3,1%, τα έντομα το 3,1%,λαγοί και κουνέλια το 6,5%. Θα πρέπει όμως να είμαστε συνετοί ώς προς την ανάλυση της διατροφής της αλεπούς, μια που ποικίλλει ανάλογα με τις περιοχές και τον πλούτο των θηραμάτων.
Ωστόσο, ένα είναι σίγουρο: η κάθε αλεπού καταναλώνει κάθε χρόνο από 6.000 ώς 10.000 αρουραίους, ποντικούς και τυφλοπόντικες.

Μπορεί πότε-πότε να φάει έντομα, ερπετά, αμφίβια ή και ψάρια. Σκελετοί από μικρά ζαρκάδια έχουν βρεθεί κοντά στις φωλιές, χωρίς να μπορούμε να πούμε αν ήταν από πληγωμένα ζώα, ή από μικρά που πιάστηκαν ζωντανά. Η οχεία της αλεπούς αρχίζει Γενάρη-Φλεβάρη.
Η διάρκεια της κυοφορίας είναι 53 ημέρες περίπου. Κάθε γέννα φέρνει στον κόσμο 3-5 μικρά (μέχρι 10 τις ευνοϊκές χρονιές), που γεννιούνται τυφλά και με γκριζωπό τρίχωμα.
Τ' αυτιά τους είναι ριχτά. Στην ηλικία των 2 μηνών, βγαίνουν από τη φωλιά και παίζουν στον ήλιο.

Η αλεπού είναι επιδέξια κυνηγός με νυχτερινές συνήθειες, εξαιτίας της ενστικτώδικης δυσπιστίας της απέναντι στον άνθρωπο.
Συλλαμβάνει τη λεία της με καρτέρι ή με προσέγγιση, δηλαδή τρέχοντας μαζί με μια ομόφυλο της: η μια αλεπού ορμά πάνω στο θήραμα (λαγό, κουνέλι) ενώ η άλλη παραμονεύει το ζώο για να τ' αρπάξει σε κάποιο πέρασμα.
Ένα ζώο το οποίο συγκεντρώνει την προσοχή μεγάλης μερίδας της κοινωνίας μας για διαφορετικούς λόγους.
Για τους κατοίκους αγροτικών περιοχών και τους πτηνοκτηνοτρό-φους αποτελεί εχθρό, για τους κυνηγούς αποτελεί ανταγωνιστή που ευθύνεται για τη συρρίκνωση των πληθυσμών ορισμένων θηραματικών ειδών, για τους καλλιεργητές είναι σύμμαχος στον περιορισμό των ζημιών από τα ποντίκια και για τους «οικολόγους» έχει αναχθεί σε προστατευτέο είδος.



Που βρίσκεται η αλήθεια; Όπως πάντα κάπου στη μέση.
Η επιστήμη της οικολογίας δεν είναι δυνατό να αντιμετωπίζει όλες τις περιπτώσεις κατά τον ίδιο τρόπο. Δεν χωρούν αφορισμοί ούτε γενικολογίες. Κάθε περίπτωση είναι ιδιαίτερη και ως τέτοια πρέπει να μελετηθεί και να αντιμετωπιστεί. Βασική προϋπόθεση είναι η καλή γνώση της βιολογίας, της συμπεριφοράς και των παραγόντων που επηρεάζουν τις αυξομοιώσεις των πληθυσμών της αλεπούς και των πληθυσμών των θυμάτων της.
Επόμενο στάδιο είναι να καθοριστούν οι επιδιωκόμενοι στόχοι. Θέλουμε να έχουμε αλεπούδες για να ελέγξουμε τα ποντίκια ή θέλουμε να περιορίσουμε τις αλεπούδες γιατί υπάρχει υπερπληθυσμός που επιδρά δυσμενώς στους πληθυσμούς της πεδινής πέρδικας του φασιανού, του λαγού και άλλων ειδών; Ανάλογα με το στόχο επιλέγουμε τα μέσα με τα οποία θα τον επιτύχουμε.

Δυστυχώς όμως η ευρωπαϊκή και η εθνική νομοθεσία δεν επιτρέπει τον έλεγχο της αλεπούς με άλλα μέσα πλην του κυνηγίου της, με αποτέλεσμα να μην μπορεί ο διαχειριστής να αντιμετωπίσει προβλήματα που θα προκύψουν από τον υπερπληθυσμό του είδους.
Έτσι ωθείται ο κάθε πολίτης που αντιμετωπίζει πρόβλημα - έμμεσο ή άμεσο - να αναλάβει πρωτοβουλίες που πολλές φορές οδηγούν σε ακραίες καταστάσεις, όπως ανεξέλεγκτη τοποθέτηση δηλητηριασμένων δολωμάτων με δυσμενείς επιπτώσεις στην άγρια πανίδα (αρκούδες, λύκους, πτωματοφάγα πτηνά κλπ) και τους σκύλους εργασίας (ποιμενικούς, κυνηγετικούς κλπ).

Η αλεπού εμφανίστηκε στη γη πριν από 400.000 χρόνια, περίπου, και αποτελούσε, πιθανώς, σημαντικό θήραμα για τους κυνηγούς της νεολιθικής εποχής. Στο τελευταίο μισό του 19ου αιώνα εισήχθη σε πολλές περιοχές κυρίως με σκοπό το κυνήγι της. Τη συναντάμε σχεδόν παντού στο Βόρειο Ημισφαίριο. Από τη Βρετανία εισήχθη στις ανατολικές Ηνωμένες Πολιτείες στα μέσα του 18ου αιώνα απ'όπου εξαπλώθηκε δυτικότερα, ενώ γύρω στα 1850 εισήχθη και στην Αυστραλία.
Ιδιαίτερα προσαρμοστικό είδος, χωρίς πολλές απαιτήσεις, μπόρεσε να εξαπλωθεί και να επιβιώσει σχεδόν σε όλους τους τύπους βιοτόπων. Αφθονεί σε περιοχές με ποικιλία και εναλλαγές μικροπεριβαλλόντων (θαμνότοποι, λιβάδια, δάση κλπ) πού προσφέρουν τροφή και κάλυψη.

Οι αλεπούδες ζουν σε ομάδες που μοιράζονται μία περιοχή. Σε περιοχές πλούσιες σε τροφή, με πυκνούς πληθυσμούς, τα θηλυκά αλεπουδάκια της προηγούμενης γέννας μοιράζονται την ίδια περιοχή με τους γονείς τους.
Ο αριθμός αυτών των μικρών θηλυκών μπορεί να φτάσει τα έξι, αλλά το συνηθέστερο είναι ένα με δύο. Αυτά τα επιπλέον θηλυκά βοηθούν στην ανατροφή των φετινών μικρών του κυρίαρχου θηλυκού. Έτσι παρατηρήθηκε λ.χ. ότι αυτά τα θηλυκά προφυλάσσουν τα μικρά από κινδύνους, φροντίζουν για την μετάδοση εμπειριών και παίζουν μαζί τους.

Το μέγεθος της περιοχής της αλεπούς (χωροκράτεια) ποικίλει ανάλογα με τον τύπο του περιβάλλοντος. Σε λοφώδεις περιοχές με λίγη τροφή η έκταση της επικράτειας φτάνει τα 40.000 στρέμματα, ενώ σε αγροτικές περιοχές μπορεί να περιοριστεί στα 200 στρέμματα.
Από παρατηρήσεις προκύπτει ότι η μέση έκταση μιας επικράτειας αλεπούς κυμαίνεται από 450 έως 1500 στρέμματα. Η περιοχή κάθε ομάδας αλεπούδων δεν χρησιμοποιείται κατά τον ίδιο τρόπο. Ένα κομμάτι της χρησιμεύει για την αναζήτηση της τροφής, ενώ κάποιο άλλο χρησιμοποιείται ως διάδρομος για τις μετακινήσεις των ζώων.



μεία (πέτρες, πρέμνα δέντρων κ.λ.π) περίπου στο ύψος της μύτης και δεν παραβιάζονται από ανταγωνιστές. Ούρα αφήνονται και στα μονοπάτια σε ποσότητες ανάλογες με τη συχνότητα μετακίνησης των ζώων. Ο αριθμός των σημαδιών αυξάνεται στο κέντρο της επικράτειας, ενώ μειώνεται προς την περιφέρεια της.
Επίσης οι αλεπούδες μπορεί να αφήνουν ούρα σε υπολείμματα τροφής που δεν μπορεί να καταναλωθεί και σε τρύπες που δεν βρέθηκε τροφή, ώστε να μη «σπαταλούν» χρόνο για να ψάχνουν τα ίδια μέρη.

Οι αλεπούδες υπερασπίζονται την περιοχή τους και δεν επιτρέπουν την είσοδο άλλων. Όταν κάποιος «παρείσακτος» εισβάλλει σε ξένη χωροκράτεια και γίνει αντιληπτός, συνήθως ακολουθεί μάχη. Οι αλεπούδες σηκώνονται, στηριζόμενες στα πίσω πόδια, και χτυπούν τους ώμους και το στήθος του αντιπάλου, ενώ με ανοιχτό το στόμα προσπαθούν να τον φοβίσουν.
Οι μάχες εκδηλώνονται κυρίως μεταξύ νεαρών και ιδίου φύλου ατόμων και διαρκούν ως την αποχώρηση του ηττημένου.

Όπως τα περισσότερα ζώα που σχηματίζουν ομάδες έτσι και οι αλεπούδες έχουν αναπτύξει κοινωνική οργάνωση και τρόπους επικοινωνίας. Μεγάλη ποικιλία στάσεων του σώματος και του κεφαλιού χρησιμοποιούνται και αποτελούν το «λεξιλόγιο» για την επικοινωνία μεταξύ τους. Μ' αυτόν τον τρόπο εκδηλώνουν κυριαρχία, προειδοποιούν για επερχόμενους κινδύνους, ενημερώνουν για πηγές τροφής κ.λπ. Άλλος τρόπος επικοινωνίας είναι οι φωνές. Ερευνητές έχουν προσδιορίσει 28 ομάδες ήχων που χρησιμεύουν για την επικοινωνία και ποικίλουν από εποχή σε εποχή.

Τα νεαρά αλεπουδάκια διασκορπίζονται σε ηλικία 6 - Ί 2 μηνών. Αν και γενικά δεν απομακρύνονται από την περιοχή που γεννήθηκαν, στις ΗΠΑ διαπιστώθηκε ότι μπορούν να μετακινηθούν έως και 300 χιλιόμετρα, ενώ στην Ευρώπη βρέθηκε ότι μετακινούνται έως 100 χιλιόμετρα. Το χρονικό διάστημα που διαρκούν οι «βόλτες» τους ποικίλει από μερικές μέρες έως και λίγους μήνες.
Η αλεπού είναι είδος που κινείται κυρίως τη νύχτα, το σούρουπο και το ξημέρωμα. Οι ημερήσιες μετακινήσεις της εξαρτώνται από τον βαθμό ενόχλησης που δέχεται. Το καλοκαίρι μπορεί να μείνει δραστήρια αρκετή ώρα μετά το χάραμα, ιδιαίτερα αν τα θηλυκά προσπαθούν να ταίσουν τα μικρά.
Σε γεωργικές περιοχές δραστηριοποιούνται κυρίως μετά τα μεσάνυχτα, χωρίς αυτό να αποτελεί και κανόνα, διότι δεν αποκλείεται να δει κάποιος μέρα μεσημέρι αλεπού στο κέντρο ενός χωριού ή μιας μικρής πόλης.

Οι δραστηριότητες της ποικίλουν και επηρεάζονται άμεσα από τις επικρατούσες καιρικές συνθήκες. Τις κρύες νύχτες μειώνονται οι μετακινήσεις, ενώ αντίθετα τις θερμές και υγρές νύχτες εξασφαλίζονται όλες οι προϋποθέσεις για ένα επιτυχημένο κυνήγι.



Οι τρόποι κυνηγίου και η συμπεριφορά της αλεπούς απέναντι σε κάθε θήραμα διαφέρουν. Και τούτο διότι οι τροφικές της προτιμήσεις ποικίλουν ανάλογα με την εποχή και τα διαθέσιμα τροφής. Μπορεί να καταναλώσει καρπούς, ψοφίμια, μικρά θηλαστικά, πουλιά, σκουλήκια, έντομα κ.λπ., ενώ παρουσιάζει μεγάλη προσαρμοστικότητα σε νέες πηγές τροφής (σκουπιδότοπους, απελευθερούμενα θηράματα κ.λπ) και αλλαγές ενδιαιτημάτων (μετά από πυρκαγιές, εκχερσώσεις κ.λπ) .
Τα σκουλήκια, κάποιες εποχές, εξασφαλίζουν πάνω από το 60% των θερμιδικών απαιτήσεων της. Αφού εντοπίσει κάποιο σκουλήκι με την ακοή της, η οποία είναι ιδιαίτερα αναπτυγμένη, το συλλαμβάνει με τα μπροστινά της δόντια και στη συνέχεια το τραβά από την τρύπα του με αργές κινήσεις του κεφαλιού της.

Η αλεπού επίσης μπορεί να αποτελέσει σημαντικό παράγοντα αρπακτικότητας σε αποικίες πουλιών, όπως είναι οι γλάροι. Χαρακτηριστικά ένας ερευνητής αναφέρει ότι σε περιοχή της Βρετανίας μέσα σε μία μόνο αναπαραγωγική περίοδο σκοτώθηκαν 800 γλάροι από τις τέσσερις αλεπούδες που ζούσαν εκεί και μάλιστα οι 240 απ' αυτούς σε μία μόνο νύχτα.
Σε αγροτική περιοχή του Bristol εκτιμήθηκε ότι το 0,7% των γατών και το 7% άλλων κατοικίδιων σκοτώνονταν ετησίως από αλεπούδες, των οποίων η πυκνότητα ήταν τρωκτικά και άλλα μικρά θηλαστικά, όπως ο λαγός. Πολλοί ερευνητές έχουν επισημάνει ότι η επίδραση της αλεπούς στους πληθυσμούς θηραματικών ειδών είναι σημαντική.

Οι πεδινές πέρδικες είναι ευάλωτες κατά τη διάρκεια της επώασης των αβγών τους, οι πληθυσμοί των φασιανών δέχονται μεγάλη πίεση και συρρικνώνονται, οι λαγοί αποτελούν τμήμα του διαιτολογίου της κάποιες εποχές του έτους, ενώ για τα νεαρά ζαρκάδια η αλεπού αποτελεί διαρκή απειλή. Όσο για τα οικόσιτα ζώα (περιστέρια, κότες κλπ), η αλεπού μπορεί να σκοτώσει μεγάλους αριθμούς τους και να τα εγκαταλείψει χωρίς να τα καταναλώσει.

Κατά συνέπεια είναι βέβαιο ότι πρόκειται για ένα ιδιαίτερα προσαρμοστικό ζώο που μπορεί να εποικίσει μεγάλη ποικιλία βιοτόπων, να δημιουργήσει προβλήματα σε πτηνά και μικρά θηλαστικά, παράλληλα δε να περιορίσει τους πληθυσμούς των τρωκτικών.
Κάθε συγκεκριμένη συγκυρία πρέπει να εξετάζεται ξεχωριστά και να λαμβάνονται αποφάσεις μετά από ενημέρωση και συμφωνία των εμπλεκόμενων φορέων (Υπουργείο Γεωργίας, αγρότες, κτηνοτρόφοι, κυνηγοί κ.α), ώστε αν διαπιστωθεί ότι χρειάζεται έλεγχος του πληθυσμού της αλεπούς, να βρεθεί ένας παραδεκτός και νόμιμος τρόπος άσκησης του που δεν θα οδηγεί σε ακραίες και ανεξέλεγκτες καταστάσειςκ.α

Πηγη Βικιπαιδια

τριανταφυλλια

Η τριανταφυλλιά (επιστ. Ροδή, Rosa) είναι γένος φυτών που ανήκει στην οικογένεια των Ροδοειδών (Rosaceae).


Ροζ τριαντάφυλλο


Είναι καλλωπιστικό και φυλλοβόλο φυτό. Αποτελείται από τη ρίζα, τον βλαστό, τα φύλλα και τα μπουμπούκια της. Η ρίζα της τριανταφυλλιάς είναι αποξυλωμένη και διακλαδίζεται προς όλες τις κατευθύνσεις. Συνεχίζοντας, ο βλαστός της αρχικά είναι τρυφερός και πράσινος, ενώ κάποια στιγμή αρχίζει να σκληραίνει και να αποξηραίνεται. Επίσης, ο βλαστός εξωτερικά έχει αγκάθια, όπως και τα φύλλα στις άκρες τους. Τα άνθη της τριανταφυλλιάς βγαίνουν στις άκρες των τρυφερών βλαστών. Στην αρχή είναι κλειστά τα μπουμπούκια της, ενώ σιγά σιγά αρχίζουν να ανοίγουν και να ξεπετάγονται τα πέταλα. Τα πέταλα έχουν διάφορα χρώματα όπως λευκό, κόκκινο, ροζ, κίτρινο και άλλα. Το χρώμα των λουλουδιών τους είναι ανάλογο με την ποικιλία της κάθε τριανταφυλλιάς.
Η τριανταφυλλιά πολλαπλασιάζεται με πέντε τρόπους. Πολλαπλασιάζεται με παράρριζα, με σπέρματα, με καταβολάδες, με μοσχεύματα και με μπόλιασμα. Η τριανταφυλλιά, εκτός από την ομορφιά και τα ευωδιαστά άνθη, παρέχει και αιθέριο αρωματικό λάδι εξαιρετικής ποιότητας, που παίρνουμε από τα ροδοπέταλα της και που χρησιμεύει στην παρασκευή αρωμάτων. Επίσης τα πέταλα των τριαντάφυλλων, κυρίως τα ροζ, μπορούν να γίνουν και γλυκό.



Κωνσταντινα  Μ.
Πηγη Βικιπαιδια

Παρασκευή 13 Δεκεμβρίου 2013

Τ' αστέρια του Ε2 (1ο Δημοτικό Σχολείο Αλεξάνδρειας Ημαθίας): Ετοιμαζόμαστε για τους βαθμούς και τη Χριστουγεννι...

Τ' αστέρια του Ε2 (1ο Δημοτικό Σχολείο Αλεξάνδρειας Ημαθίας): Ετοιμαζόμαστε για τους βαθμούς και τη Χριστουγεννι...: 10 μέρες πριν τις διακοπές των Χριστουγέννων και η τάξη είναι σε αναβρασμό..Στις 20 παίρνουμε βαθμούς οπότε ένα μικρό συννεφάκι αγωνίας  π...

Η νταλια.

Η ντάλια (Dahlia) είναι γένος ανθοφόρων θαμνοειδών φυτών, ενδημικών του Μεξικού της Κεντρικής Αμερικής και της Κολομβίας. Περιλαμβάνει περίπου τριάντα είδη και ανθίζει κατά το καλοκαίρι και το φθινόπωρο. Αποτελεί το εθνικό λουλούδι στο Μεξικό. Οι Αζτέκοι καλλιεργούσαν τις ντάλιες για τροφή, τελετές και διακόσμηση.
Το 1872 ένα κουτί με ρίζες ντάλιας εστάλη από το Μεξικό στην Ολλανδία. Από αυτές επέζησε μόνον ένα φυτό, από το οποίο παρήχθησαν κόκκινα λουλούδια με μυτερά πέταλα Ντάλια του Χουάρες (Dahlia juarezii). Από αυτά προήλθαν τα σημερινά υβρίδια ντάλιας.


              Κωνσταντινα Μ.

Πηγη βικιπαιδια


κουιζ!


Κουιζ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!


Ποια θρησκεία δεν επιτρέπει στους πιστούς της να τρώνε χοιρινό;

• Χριστιανισμός • Ιουδαϊσμός • Καθολικοί

Πόσο χρόνο θέλει ένα νεογέννητο άλογο να σταθεί στα πόδια του;

• 1 έως 2 ώρες • 1 μέρα • 3 μέρες

Ποια είναι η διαφορά μεταξύ αλιγάτορα και κροκόδειλου;

• Ο κροκόδειλος είναι καφέ και ο αλιγάτορας πράσινος • Τα δόντια του κροκόδειλου βγαίνουν έξω από το στόμα του ενώ του αλιγάτορα όχι • Ο κροκόδειλος έχει ζεστό αίμα και ο αλιγάτορας κρύο

Αν τρεις γάτες πιάνουν 3 ποντίκια σε 3 λεπτά, πόσες γάτες το ίδιο ικανές και γρήγορες με αυτές που πιάνουν τα 3 ποντίκια σε 3 λεπτά, θα χρειαστούν για να πιάσουν 100 ποντίκια σε 100 λεπτά;

Απάντηση: Οι ίδιες 3 γάτες. Πιάνουν και στις δύο περιπτώσεις 1 ποντίκι το λεπτό.




                                                       Κωνσταντινα  Μ.

Ο πύργος του 'Αϊφελ

Ο πύργος του Άιφελ (γαλλικά: La Tour Eiffel, ΔΦΑ [la tuʁ‿ɛˈfɛl]) είναι το σήμα κατατεθέν της πόλης του Παρισιού. Κατασκευάστηκε το 1889 από τον μηχανικό Γουστάβο Άιφελ και σήμερα αποτελεί ένα από τα γνωστότερα κτίρια στον κόσμο. Με ύψος 325 μέτρα (300 χωρίς την κεραία) ήταν το πιο ψηλό κτίριο στον κόσμο μέχρι που το ξεπέρασε το Εμπάιρ Στέιτ της Νέας Υόρκης το 1931. Έχει βάρος 10.100 τόνους και η κατασκευή του είναι τόσο σταθερή ώστε παρεκκλίνει μόλις έως 7,5 εκατοστά με σφοδρό άνεμο. Έχει τρία επισκέψιμα επίπεδα, καθένα προσβάσιμο με σκάλες ή με ανελκυστήρα. Για την άνοδο μέχρι το πρώτο επίπεδο χρειάζονται 300 βήματα (το ίδιο και για το δεύτερο). Το τρίτο και μεγαλύτερο επίπεδο είναι προσβάσιμο μόνο με τον ανελκυστήρα. Και το πρώτο και το δεύτερο επίπεδο διαθέτουν εστιατόριο. Ο πύργος έχει χρησιμοποιηθεί και για πολλές σκηνές ταινιών. Πίνακας περιεχομένων 1 Ιστορία 2 Σχεδιασμός του πύργου 2.1 Υλικά κατασκευής του πύργου 2.2 Εκτιμήσεις του ανέμου Ιστορία Κατασκευάστηκε μεταξύ των ετών 1887 και 1889 ως είσοδος για την διεθνή έκθεση Uneversell αλλά και επ`ευκαιρία της εκατονταετούς επετείου της Γαλλικής Επανάστασης. Συνολικά 300 εργάτες ένωσαν 18.038 κομμάτια αδιάβροχου σιδήρου με 2,5 εκατομμύρια πριτσίνια, με μια στατική μελέτη του Maurice Koechlin. Ο Άιφελ βοήθησε τους μηχανικούς Émile Nouguier και Maurice Koechlin και τον αρχιτέκτονα Stephen Sauvestre. Ο κίνδυνος ατυχήματος ήταν μεγάλος καθώς, σε αντίθεση με σύγχρονους ουρανοξύστες, ο πύργος ήταν σε ανοιχτό πλαίσιο, χωρίς κανέναν ενδιάμεσο όροφο εκτός από δύο πλατφόρμες. Ωστόσο επειδή ο Άιφελ είχε λάβει προληπτικά μέτρα ασφαλείας, συμπεριλαμβανομένης της χρήσης των κινητών ικριωμάτων, προστατευτικά κιγκλιδώματα και οθόνες, μόνο ένας άνθρωπος πέθανε. Ο πύργος εγκαινιάστηκε στις 31 Μαρτίου 1889 και άνοιξε για το κοινό στις 6 Μαΐου 1889. Ο πύργος επικρίθηκε πολύ από το κοινό όταν κατασκευάστηκε, καθώς πολλοί είχαν την άποψη πως ήταν αντιαισθητικός. Οι καθημερινές εφημερίδες γέμισαν με οργισμένες επιστολές από την καλλιτεχνική κοινότητα του Παρισιού. Ο μυθιστοριογράφος Γκυ ντε Μωπασσάν λέει ότι έτρωγαν το μεσημεριανό γεύμα στο εστιατόριο του Πύργου του κάθε μέρα. Όταν τον ρώτησαν γιατί, απάντησε ότι ήταν το μοναδικό μέρος στο Παρίσι, όπου κάποιος δεν μπορούσε να δει τη δομή. Σήμερα, ο Πύργος ευρέως θεωρείται ότι είναι ένα εντυπωσιακό κομμάτι της διαρθρωτικής τέχνης. Ένα από τα μεγάλα κλισέ των Χολιγουντιανών ταινιών είναι ότι η θέα από κάθε παριζιάνικο παράθυρο περιλαμβάνει τον πύργο. Ο Άιφελ είχε πάρει άδεια για να σταθεί ο πύργος επί 20 έτη· προοριζόταν για να διαλυθεί το 1909, όταν η ιδιοκτησία του θα είχε επανέλθει στον Δήμο Παρισιού. Η πόλη είχε προγραμματίσει να τoν γκρεμίσει (μέρος των αρχικών κανόνων του διαγωνισμού για ένα πύργο ήταν πως μπορούσε εύκολα να κατεδαφιστεί) αλλά επειδή ο πύργος αποδείχτηκε χρήσιμος για σκοπούς επικοινωνίας, επετράπη η παραμονή του και μετά τη λήξη της άδειας. Σχεδιασμός του πύργου Τέσσερα στιγμιότυπα από την κατασκευή του πύργου, μεταξύ των ετών 1887 και 1889 Υλικά κατασκευής του πύργου Η μεταλλική κατασκευή του Πύργου του Άιφελ ζυγίζει 7.300 τόνους, ενώ η όλη δομή, συμπεριλαμβανομένων των μη μεταλλικών στοιχείων, ζυγίζει περίπου 10.100 τόνους. Ανάλογα με τη θερμοκρασία του περιβάλλοντος, η κορυφή του πύργου μπορεί να στραφεί μακριά από τον ήλιο μέχρι 18 cm (7,1 in), λόγω της θερμικής διαστολής του μετάλλου στην πλευρά που βρίσκεται ο ήλιος. Εκτιμήσεις του ανέμου Κατά την στιγμή που χτίστηκε πολλοί έμειναν άναυδοι από το τολμηρό σχήμα του. Ο Άιφελ και οι μηχανικοί του σαν έμπειροι κατασκευαστές γεφυρών, κατάλαβαν πόσο σημαντικό ρόλο έπαιζε ο άνεμος, και ήξεραν πως αφού ήθελαν να φτιάξουν την μεγαλύτερη δομή στον κόσμο έπρεπε να είναι σίγουροι πως θα αντέχει στον άνεμο. Άγαλμα της Ελευθερίας! Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση Συντεταγμένες: 40°41′21″N 74°02′40″W (Χάρτης) Άγαλμα της Ελευθερίας(α) Μνημείο παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς της ΟΥΝΕΣΚΟ Freiheitsstatue NYC full.jpg Χώρα μέλος Flag of the United States.svg ΗΠΑ Τύπος Πολιτισμικό Κριτήρια i, vi Ταυτότητα #307 Περιοχή(β) Ευρώπη και Βόρεια Αμερική Ιστορικό εγγραφής Εγγραφή: 1984 (8η συνεδρίαση) α) Επίσημο όνομα στον κατάλογο μνημείων της Π.Π.Κ. β) Επίσημη καταχώρηση από την ΟΥΝΕΣΚΟ Το άγαλμα της Eλευθερίας είναι ψηλό άγαλμα, το οποίο εικονίζει την Ελευθερία ως γυναικεία μορφή και βρίσκεται στη νησίδα Λίμπερτυ Άιλαντ (Liberty Island) στην είσοδο του λιμανιού της Νέας Υόρκης. Η ιδέα του αγάλματος ανήκει στον Γάλλο ιστορικό Εντουάρ ντε Λαμπουλέ, ο οποίος πρότεινε να κατασκευαστεί ένα μνημείο προς τιμήν της γαλλοαμερικανικής φιλίας. Την προτομή του αγάλματος την είχε δει από τη μορφή του Φωτοφόρου Απόλλωνος, η βάση του αγάλματος βασίζεται στον Κολοσσό της Ρόδου. Το 1874, ο Φρεντερίκ Μπαρτολντί, έμπειρος γλύπτης, άρχισε να εργάζεται στο Παρίσι για την κατασκευή του, ενώ τη στατική δομή του μελέτησε ο Γουστάβος Άιφελ. Όταν τελείωσε, το αμερικανικό Κογκρέσο αποφάσισε να τοποθετηθεί στη συγκεκριμένη νησίδα, από όπου είναι ορατό σε όποιον μπαίνει ή βγαίνει από το λιμάνι της Νέας Υόρκης. Εγκαινιάστηκε στις 28 Οκτωβρίου του 1886. Το άγαλμα ζυγίζει 225 τόνους και καλύπτεται από περίβλημα χαλκού. Το ύψος του, χωρίς τη βάση, είναι 46,5 μέτρα, ενώ με τη βάση διπλασιάζεται. Στο εσωτερικό του, 168 σκαλιά επιτρέπουν την άνοδο στο κεφάλι και άλλα 58 στο χέρι, που κρατάει τον πυρσό. Η βάση του φιλοξενεί από το 1972 το Μουσείο Μετανάστευσης.