Πώς ήμουν στην αρχή της χρονιάς και πώς τώρα

Όταν ξεκίνησα να πηγαίνω Έ Δημοτικού,ήμουν φοβισμένη,αγχωμένη και ένιωθα πολύ άβολα.Δεν ήξερα ποιον δάσκαλο ή δασκάλα θα είχαμε και εάν θα έρθει ή θα φύγει ένα παιδί.
Σχετικά με τις γνώσεις μου,δεν ήξερα τι ήταν το Διάταγμα των Μεδιολάνων,τι είναι κλιτή και άκλιτη μετοχή,δεν ήξερα τι είναι μεικτός αριθμός και δεν είχα ιδέα ότι υπήρχαν τα μόρια,τα άτομα και τα κουάρκ.Επίσης,δεν ήξερα ποιος είναι ο πραγματικός ρόλος της νηστείας,τι είναι αστυφιλία και τι είδους βλάστηση υπάρχει στις περιοχές της Ελλάδας,δεν ήξερα τι είναι το Γερούνδιο στα Αγγλικά και πότε μπαίνει, πώς μετράμε από το 0 ως το 20 στα Γαλλικά,πώς μπορούμε να φτιάξουμε ένα μουσικό κομμάτι και δεν είχα ιδέα τι είναι και τι σημαίνει Κοινωνική και Πολιτική Αγωγή.
Τώρα όμως,όλα αυτά τα ξέρω χάρη σε αυτούς τους δασκάλους και τις δασκάλες που μου έμαθαν πολλά πράγματα τα οποία θα είναι χρήσιμα στη ζωή μου!

Θου Βου πράκτωρ 000

ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ΚΥΡΙΕ ΑΡΗ!!!!!!

Σήμερα έφυγε από την ζωή ο κύριος Αρης ο δασκαλος μας και έχω λυπηθεί πολύ. Σας εύχομαι κύριε εκεί που πάτε να μην πονάτε ,δεν θα σας ξεχάσω ποτέ!!!!!! Κωνσταντινα Μ.

ΤΙΓΡΕΙΣ!

 Πορτρέτο Τίγρης της Σουμάτρας, P. t. sumatrae

Η τίγρη (θηλ.) ή ο τίγρης (αρσ.) είναι σαρκοφάγο θηλαστικό της οικογενείας των αιλουριδών, της οποίας αποτελεί το μεγαλύτερο και ισχυρότερο μέλος. Το είδος έχει την επιστημονική ονομασία Panthera tigris, απαντάται αποκλειστικά στην ασιατική ήπειρο και διακρίνεται σε 9 υποείδη, από τα οποία τα 3 θεωρούνται εξαφανισμένα
.Η τίγρη, ένα από τα λιγοστά ζώα της επονομαζομένης Χαρισματικής Μεγαπανίδας (Charismatic Megafauna), αποτελεί ένα από τα πλέον αναγνωρίσιμα είδη στην υφήλιο, με το χαρακτηριστικό μοτίβο από κάθετες, σκούρες ραβδώσεις σε κοκκινο-πορτοκαλί υπόστρωμα στην άνω επιφάνεια και, την πιο ανοικτόχρωμη κάτω επιφάνεια του σώματός της.
 Eίναι το μεγαλύτερο είδος «γάτας» (Felidae), φθάνοντας σε συνολικό -μαζί με την ουρά- μήκος σώματος μέχρι και 3,3 μέτρα και βάρος έως 306 κιλά. Έχει εξαιρετικά ευμεγέθεις κυνόδοντες, τους μεγαλύτερους από τα αιλουροειδή με ύψος μύλης 74,5 έως και 90 χιλιοστά. Σε ζωολογικούς κήπους, κάποιες τίγρεις έχουν ζήσει για 20 έως 26 έτη, που φαίνεται επίσης να είναι η διάρκεια ζωής τους στην άγρια φύση.  Πρόκειται για εξαιρετικά εδαφικό και, σε γενικές γραμμές, μοναχικό ζώο, που συχνά απαιτεί μεγάλα σε έκταση ενδιαιτήματα για να υποστηριχθούν οι απαιτήσεις στη λεία του. Αυτό, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι ζει σε μερικές από τις πιο πυκνοκατοικημένες περιοχές στη Γη, έχει προκαλέσει σημαντικές συγκρούσεις με τον άνθρωπο.

 Παράξενες τίγρεις!

Χρωματικές ποικιλίες

Λευκές τίγρεις

Λευκή Τίγρη της Βεγγάλης

Ένα πολύ γνωστό αλληλόμορφο γονίδιο είναι η αιτία της δημιουργίας της λευκής τίγρης, ενός ζώου το οποίο είναι σπάνιο στη φύση, αλλά εκτρέφεται ευρέως σε ζωολογικούς κήπους λόγω της δημοτικότητάς του. Τυχόν αναπαραγωγή των λευκών τίγρεων συχνά οδηγεί σε ενδογαμία (επειδή το χαρακτηριστικό είναι υπολειπόμενο). Πολλές πρωτοβουλίες έχουν αναληφθεί για να διασταυρωθούν «κανονικές» με «λευκές» τίγρεις, σε μια προσπάθεια να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα, διότι τέτοια ενδογαμία έχει οδηγήσει σε λευκές τίγρεις με μεγαλύτερη πιθανότητα να γεννηθούν με φυσικά ελαττώματα, όπως στρεβλό υπερώο και σκολίωση. Επιπλέον, τα λευκά άτομα είναι επιρρεπή στην εμφάνιση στραβισμού. Συμπερασματικά, ακόμη και οι φαινομενικά υγιείς λευκές τίγρεις, δεν ζουν όσο οι ομόλογες φυσιολογικές. Η πρώτη καταγραφή λευκών ατόμων έγινε στις αρχές του 19ου αιώνα και η δημιουργία τους πραγματοποιείται μόνο όταν και οι δύο γονείς φέρουν το σπάνιο προαναφερθέν γονίδιο, το οποίο έχει υπολογιστεί να υπάρχει σε μόνο μία (1) σε κάθε 10.000 γεννήσεις. Πρέπει να τονιστεί ότι η λευκή τίγρη δεν αποτελεί ένα ξεχωριστό υποείδος, αλλά μόνο χρωματική ποικιλία (varietas, variety).
Δεδομένου ότι, οι μόνες λευκές τίγρεις που έχουν παρατηρηθεί σε άγρια κατάσταση είναι τίγρεις της Βεγγάλης και, όλες οι λευκές τίγρεις σε αιχμαλωσία είναι τουλάχιστον κατά ένα μέρος της Βεγγάλης, το υπολειπόμενο γονίδιο που προκαλεί το λευκό χρωματισμό θεωρείται συνήθως ότι «μεταφέρεται» μόνο από τίγρεις της Βεγγάλης, αν και οι λόγοι γι' αυτό δεν είναι γνωστοί. Πάντως, ουδόλως απειλούνται περισσότερο από ό, τι οι «φυσιολογικές» τίγρεις, κάτι που αποτελεί κοινή παρερμηνεία. Μια άλλη δοξασία είναι ότι, οι λευκές τίγρεις είναι τύπος αλμπίνο, κάτι που δεν ισχύει διότι οι χρωστικές ουσίες στις ρίγες είναι εμφανείς στο σώμα τους. Επίσης, είναι ξεχωριστές, όχι μόνο λόγω της λευκής απόχρωσης τους, αλλά επίσης, διότι έχουν και μπλε -αντί κόκκινα- μάτια.

Χρυσές τίγρεις

Σπάνια Χρυσή Τίγρη στο Ζωολογικό κήπο του Μπάφαλο των ΗΠΑ

Ένα άλλο υπολειπόμενο γονίδιο μπορεί να δημιουργήσει μία πολύ ασυνήθιστη «χρυσή» ή «χρυσή-τιγρέ» χρωματική παραλλαγή χρώματος, ή «φράουλα» (strawberry). Αυτές οι «χρυσές» τίγρεις έχουν ανοικτόχρυση γούνα, πάλ πόδια, και αχνές, πορτοκαλί ρίγες. Η γούνα τους τείνει να είναι πολύ παχύτερη από την κανονική.  Εξαιρετικά λίγες χρυσές τίγρεις ζουν σε αιχμαλωσία, περίπου 30 στο σύνολο και, όπως συμβαίνει με τις λευκές τίγρεις, αποτελούνται σχεδόν πάντοτε, κατά ένα μέρος από άτομα της Βεγγάλης. Μερικές χρυσές τίγρεις φέρουν το γονίδιο της λευκής τίγρης, και όταν δύο τέτοια άτομα ζευγαρώσουν, μπορούν να δώσουν κάποιους λευκούς απογόνους, χωρίς ρίγες. Τόσο οι λευκές όσο και οι χρυσές τίγρεις τείνουν να είναι μεγαλύτερες σε μέγεθος από τις τίγρεις της Βεγγάλης, κατά μέσο όρο.

Η Τίγρη της Μάλτας

Μαλτέζικη Τίγρη

Η τίγρη της Μάλτας (ή μπλέ τίγρη) δεν είναι ξεχωριστό υποείδος, αλλά μία πολύ σπάνια, «έγχρωμη έκδοση» της τίγρης της Νότιας Κίνας, που προέρχεται από μεταλλαγμένο γονίδιο. Έχει ένα θαυμάσιο γκρίζο του σχιστόλιθου (slate grey) χρώμα, με μπλέ απόχρωση. Η ονομασία της ποικιλίας φαίνεται να σχετίζεται με τις μαλτέζικες γάτες, που προέρχονται από το νησί της Μάλτας και, έχουν παρόμοιο χρώμα.

ΠΗΓΗ : ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ(πατήστε τον σύνδεσμο: wikipedia)

Ορίστε ένα από τα αγαπημένα μου τραγούδια!!!!!!!! Ελπίζω να σας αρέσει!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Φώκιες!

Φώκια η κοινή

Φώκια μονάχους μονάχους

Η «φώκια η κοινή», παρά την ονομασία της, δεν είναι τόσο κοινή στις βρετανικές τουλάχιστον ακτές. Ζει σε λιμνοθάλασσες και σε αμμώδεις όχθες, που μένουν ακάλυπτες στην άμπωτη. Είναι πολύ διαδομένη και διάφορες ονομασίες υποείδους έχουν δοθεί στις διάφορες γεωγραφικές ομάδες.
Οι φώκιες, οι γνωστές ως μοναχές, ζουν σε πιο ζεστά νερά από πολλές άλλες.
Υπάρχουν τρία είδη: η φώκια η μοναχή της Μεσογείου, η Δυτικοϊνδιάνικη και η φώκια Λαϊζάν. Εικάζεται ότι ονομάστηκαν μοναχές, εξαιτίας των κυλίνδρων λίπους, που έχουν πίσω από το κεφάλι τους και που μοιάζουν με κουκούλες. Η φώκια η Μοναχή της Μεσογείου φαίνεται να είναι η πρώτη που γνώρισε ο άνθρωπος στους ιστορικούς χρόνους. Επειδή μάλιστα ζει και στη Μεσόγειο, ήταν πολύ γνωστή στους αρχαίους Έλληνες και Ρωμαίους.

Γκρίζα φώκια

Γκρίζα φώκια

Σε κάπως πιο εύκρατα νερά ζει η «γκρίζα φώκια», που επισημάνθηκε και στις δύο πλευρές των ακτών του Βόρειου Ατλαντικού. Στη δυτική πλευρά βρίσκεται στις ακτές του κόλπου του Αγ. Λαυρεντίου και της Νέας Γης. Στην ανατολική πλευρά, ζει στην Ισλανδία, στα Νησιά Φάροους, στις Βρετανικές νήσους, στη Νορβηγική ακτή και στη Βαλτική θάλασσα.
Οι μεγαλύτερες αποικίες αναπαραγωγής βρίσκονται στις βρετανικές ακτές, στη Βόρεια Ρόνα και στις Ορκάδες. Άλλες αποικίες υπάρχουν στα Νησιά Σέτλαντ και στις Εβρίδες καθώς και σε πολλά κατάλληλα βραχώδη μέρη, κυρίως κατά μήκος της δυτικής ακτής της Μεγ. Βρετανίας όπως επίσης και στα νησιά Φάρνε, στην ανατολική πλευρά. Στα τελευταία χρόνια οι επιστήμονες παρακολούθησαν πολλά νεαρά ζώα για να διαπιστώσουν αν αποδημούν. Παρά το γεγονός ότι δεν παρατηρήθηκε πραγματική αποδημία, σημειώνεται ένας διασκορπισμός, μετά την εποχή του πολλαπλασιασμού, ιδιαίτερα των πολύ μικρών ζώων, που ενώ τριγυρίζουν μακριά, τείνουν πάντοτε να γυρίζουν κάθε χρόνο, στο μέρος που γεννήθηκαν.
Οι γκρίζες φώκιες δεν είναι τόσο μεγάλες όσο οι κυστοφόρες. Φτάνουν γύρω στα 2,9 μ. σε μήκος κι έχουν βάρος γύρω στα 294 κιλά. Παρόλο που υπάρχει μια τεράστια ποικιλία στο χρώμα, βρίσκονται δηλαδή όλες οι αποχρώσεις του σκούρου και ανοιχτού γκρι και καφέ, έχει προσδιοριστεί ότι στα αρσενικά ο βασικός χρωματισμός είναι σκουρότερος με ανοιχτόχρωμα στίγματα, ενώ στα θηλυκά είναι ανοιχτότερου χρώματος, πάνω στο οποίο υπάρχουν στίγματα, πιο σκούρα.
Εκτός από τη διαφορά στο χρώμα, τα ενήλικα αρσενικά έχουν και μια προτεταμένη «ρωμαϊκή» μύτη. Τα μικρά της γκρίζας φώκιας γεννιούνται σε διαφορετικές εποχές, ανάλογα με την τοποθεσία της αποικίας. Τα μικρά της Βαλτικής και του Αγ. Λαυρεντίου γεννιούνται τον Φεβρουάριο και τον Μάρτιο, ενώ στη Βρετανία γεννιούνται μεταξύ του Σεπτεμβρίου και του Δεκεμβρίου.
Τα νεογέννητα είναι γύρω στα 80 εκ. στο μήκος και, όπως τόσα άλλα μέλη των φωκίδων, είναι σκεπασμένα με μακρότριχη άσπρη γούνα, που κρατά επί τρεις περίπου εβδομάδες. Έπειτα αποκτούν ένα κοντό μπλε - γκρι χρώμα. Ο θηλασμός κρατά δύο - τρεις εβδομάδες και το καθημερινό ζύγισμα μια αιχμάλωτης μητέρας και ενός μικρού, απόδειξε ότι ένα μικρό τριών ημερών έχει βάρος 19,4 κιλά, το οποίο φτάνει στα 41,7 κιλά όταν είναι 18 ημερών οπότε και αποκόβει.
Η θηλυκιά ενήλικη, η οποία νηστεύει κατά το θηλασμό, χάνει 43 κιλά την περίοδο αυτή, το βάρος της δηλαδή. πέφτει από 168 στα 125 κιλά. Οι αρσενικές γκρίζες φώκιες, κατά την εποχή του πολλαπλασιασμού, ζουν σε μόνιμες περιοχές.

Παγόφιλος ο γροιλανδικός

Παγόφιλος ο γροιλανδικός (νεαρό)

Η φώκια «παγόφιλος ο γροιλανδικός» είναι αρκτική και πολύ πιο γνωστή από τη ραβδωτή. Κινείται από τις βόρειες ακτές της Ευρώπης, της Ασίας και της Νέας Ζέμλιας και φτάνει ως τη Σπιτσβέργη. Επίσης εμφανίζεται από τη Γροιλανδία, τις βορειοανατολικές ακτές του Καναδά αλλά και τον κόλπο του Αγ. Λαυρεντίου και περνά ως και το νησί Μπάφιν. Απουσιάζει όμως από τον κόλπος του Χάντσον.
Η φωκίδα αυτή έχει 1,8 μ.μήκος κι έχει ανοιχτό γκρίζο χρώμα. Η αρσενική έχει μια μαύρη λωρίδα, σε σχήμα πετάλου, κατά μήκος των πλευρών και στην πλάτη της. Η λωρίδα αυτή υπάρχει και στον θηλυκό αλλά είναι λιγότερο έντονη.
Τα νεογέννητα είναι μόνο στα 80 εκατοστά μήκος κι έχουν ένα πλούσιο λευκό τρίχωμα, που πέφτει μετά ένα μήνα, για να αντικατασταθεί με γκρίζο διάστικτο, σε πιο σκούρο γκρίζο και μαύρο. Υπάρχει τεράστια ποικιλία στο σχέδιο του τριχώματος των ανήλικων αυτών ζώων. Αλλά και το χρώμα των ενήλικων αλλάζει συχνά, στη διάρκεια της ζωής τους.
Τα μικρά γεννιούνται στο τέλος Φεβρουαρίου και θηλάζονται μόνο 10 ως 12 μέρες. Καθώς αναπτύσσονται, αποκτούν ένα παχύ μονωτικό στρώμα λίπους, το οποίο λειτουργεί ως απόθεμα τροφής έως ότου μάθουν να βρίσκουν μόνα τους την τροφή τους. Αυτό το είδος φώκιας είναι πολυάριθμο. Μια στατιστική που βασίζεται στη μέτρηση των μελών αυτών από αεροφωτογραφίες, έχει ανεβάσει τον αριθμό του στα 5 εκατομμύρια.
Οι φώκιες αυτές είναι μεγάλης εμπορικής αξίας, γιατί τα μικρά τους, έως δέκα ημερών έχουν μεγάλη ζήτηση, για το απαλό χοντρό τρίχωμά τους. Οι πιο μεγάλες ανήλικες φώκιες καθώς και ενήλικες «συλλαμβάνονται» για το λάδι και το δέρμα τους. Το λάδι τους αποτελεί το μισό από το ανατολικό εισόδημα, που προέρχεται από τα ζώα αυτά. Διεθνής συμφωνία καθορίζει τον αριθμό των ζώων αυτών, που πρέπει να σκοτώνονται κάθε χρόνο.

Φώκια της Κασπίας και φώκια της Βαϊκάλης

Φώκια της Κασπίας

Δυο άλλες μικρές φώκιες είναι η «φώκια της Κασπίας» και η «φώκια της Βαϊκάλης». Στη φώκια Κασπία αποδόθηκε αυτό το όνομα, γιατί εμφανίζεται στην Κασπία θάλασσα. Εντούτοις καθ' όλη τη διάρκεια του χρόνου στη λιμνοθάλασσα της Κασπίας διαμένει πολύ λίγο, καθώς προτιμά να ζει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής της σε δροσερότερα μέρη. Σε αντίθεση με την αεικίνητη Κασπία, η φώκια της Βαϊκάλης ζει αποκλειστικά όλο το χρόνο στη λίμνη της Βαϊκάλης της ανατολικής Ρωσίας, μιας λίμνης τεράστιας έκτασης με γλυκό νερό.
Και τα δύο μικρά και επιλεκτικά αυτά είδη, είναι περίπου στο ίδιο μέγεθος με τη δακτυλιωτή και έχουν γκριζοκίτρινες αποχρώσεις στη γούνα τους. Η φώκια της Κασπίας φέρει ακανόνιστες διάστικτες μαύρες πινελιές στο τρίχωμά της, που την κάνουν να ξεχωρίζει.

Πηγή: Βικιπαίδεια

Παραδείγματα των μεθόδων πειθούς,..ΕΠΙΚΛΗΣΗ ΣΤΗΝ ΑΥΘΕΝΤΙΑ

ΝΑ ΕΝΑ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΙΚΛΗΣΗ ΣΤΗΝ ΑΥΘΕΝΤΙΑ


Ο Πιέρ Πάολο Παζολίνι είπα ότι η τηλεόραση έχει τεράστια ευθύνη στο μούδιασμα των πνευματικών και ηθικών ικανοτήτων των σύγχρονων ανθρώπων, επειδή είναι όργανο εξουσίας και καθαυτό εξουσία η ίδια. Επειδή δεν είναι μόνο ένας χώρος μέσα από τον οποίο περνούν τα μηνύματα, μα και ένα κέντρο επεξεργασίας των μηνυμάτων αυτών.

Ένα από τα αγαπημένα μου τραγούδια!!!!!!

Ελπίζω να σας άρεσε και να σας έκανε όντως happy(χαρούμενους)

Η μαργαριτα

Μαργαρίτα  είναι κοινή ονομασία πολλών άγριων ή καλλιεργούμενων φυτών που ανήκουν στην οικογένεια των Συνθέτων (Compositae) και έχουν άνθη κατά κεφάλια, με εμφανή ακτινοειδή στεφάνη. Σε πολλές περιπτώσεις, οι μαργαρίτες φέρουν δύο ειδών άνθη: τα πρώτα έχουν ακτινωτή διάταξη και κίτρινο, συνήθως, χρώμα· περιβάλλουν τα δεύτερα, τα οποία είναι μικρά, σωληνόμορφα και συναθροίζονται για να σχηματίσουν έναν δίσκο. Σημαντικό ταξινομικό γνώρισμα αποτελεί το σχήμα των βρακτίων, τα οποία βρίσκονται κάτω από το άνθος και μοιάζουν με φύλλα. Τα φύλλα των μαργαριτών μπορεί να έχουν ποικιλία σχημάτων.
Πηγη  βικιπαιδια

Το θαλασσιο ιγκουανα

Το Θαλάσσιο ιγκουάνα (Amblyrhynchus cristatus- Αμβλύρρυγχος ο λοφιοφόρος) είναι ιγκουάνα που βρίσκεται μόνο στα Νησιά Γκαλαπάγκος και το οποίο έχει την ικανότητα, μοναδική μεταξύ των σύγχρονων σαυρών, να ζει και να τρέφεται στη θάλασσα, όντας έτσι θαλάσσιο ερπετό. Μπορεί να βουτάει πάνω από 10 μέτρα μέσα στο νερό. Έχει εξαπλωθεί σε όλα τα νησιά του αρχιπελάγους, ενώ κάποιες φορές καλείται το Θαλάσσιο ιγκουάνα των Γκαλαπάγκος). Ζει κυρίως στις βραχώδεις ακτές των νησιών, αλλά μπορεί να εντοπιστεί και σε βαλτώδεις ή θαμνώδεις παραλίες.Οι νεαρές σαύρες είναι πιο ανοιχτόχρωμες στην ράχη και κάποιοι τύποι ενηλίκων σαυρών είναι γκρίζες. Οι αιτία των σκοτεινών τόνων είναι ότι το είδος πρέπει να απορροφά ταχύτατα θερμότητα για να μειώσουν την περίοδο λήθαργου, αφού βγουν στην επιφάνεια από το νερό. Τρέφονται σχεδόν αποκλειστικά με θαλάσσιες άλγες για να αποβάλουν το υπερβολικό αλάτι από τις ρινικές τους κοιλότητες, καθώς ζεσταίνονται από τον ήλιο και το στρώμα από αλάτι μπορεί να κάνει τα πρόσωπα τους άσπρα. Στα ενήλικα αρσενικά, ο χρωματισμός μεταβάλλεται με την εποχή.

Μία άλλη διαφορά μεταξύ των ιγκουάνα είναι το μέγεθος, που είναι διαφορετικό ανάλογα με το νησί στο οποίο κατοικεί το κάθε ένα ιγκουάνα. Τα ιγκουάνα που ζουν στα νησιά Φερναντίνα και Ισαβέλα είναι τα μεγαλύτερα που μπορούν να βρεθούν στα Γκαλαπάγκος. Από την άλλη, τα μικρότερα ιγκουάνα βρίσκονται στο νησί Τζενοβέζα.

Τα ενήλικα αρσενικά είναι περίπου 1,3 μέτρα (τα θηλυκά 0.6 μέτρα) και ζυγίζουν 1,5 κιλά.

Στην ξηρά, τα θαλάσσια ιγκουάνα είναι μάλλον αδέξια ζώα, αλλά στο νερό είναι εξαίσιοι κολυμβητές που χρησιμοποιούν την πανίσχυρη ουρά τους για να προωθούν τους εαυτούς τους.Τα θαλάσσια ιγκουάνα βρέθηκαν να αλλάζουν το μέγεθος τους για να προσαρμοστούν σε συνθήκες έλλειψης τροφής. Κατά την διάρκεια του Ελ Νίνιο (περίοδος της ατμόσφαιρας και του ωκεανού στην περιοχή του Ειρηνικού) όταν η άλγη με την οποία τρέφονται τα ιγκουάνα μειώνεται για δύο χρόνια, κάποια βρέθηκαν να μειώνουν το μέγεθος τους κατά 20%. Όταν οι τροφικές συνθήκες επιστρέψουν στο κανονικό, τα ιγκουάνα επιστρέφουν στο προηγούμενο μέγεθος τους. Θεωρείται ότι τα κόκκαλα των ιγκουάνα μικραίνουν και συρρικνώνονται.

Μια αξέχαστη μέρα!!!

Γεια σε όλους!Τι κάνετε;Σας γράφω αυτό το τίτλο επειδή πιστεύω ότι η χθεσινή μας εκδρομή ήταν πολύ ξεχωριστή και νομίζω ότι  σας έχει ξανατύχει κάτι τέτοιο.Το λέω αυτό επειδή καταρχάς μας χώρισαν σε διάφορα λεωφορεία.Επίσης το λέω επειδή περιμέναμε μία ώρα στο μουσείο αλλά και επειδή όπως παίζαμε καλά-καλά στον παιχνιδότοπο άρχισε να βρέχει και μας έβαλαν μέσα στο κτίριο.Όλοι αρχίζαμε να ζεσταινόμαστε και δεν ξέραμε κατα πού να πάμε.Τέλος ,φύγαμε νωρίς και πήγαμε όλοι στα σπίτια μας.
Εγώ αυτό που ξέρω είναι ότι αυτή ήταν μια αξέχαστη μέρα και ποτέ δεν θα ξεχάσω αυτή τη μέρα.

 Εάν θέλετε γράψτε μου ένα σχόλιο  με τη δική σας γνώμη!!!

ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΧΩΡΙΣ ΣΥΝΟΡΑ

Οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα είναι μια διεθνής, ανεξάρτητη, ιατρική και ανθρωπιστική οργάνωση, που παρέχει επείγουσα βοήθεια σε άτομα που έχουν πληγεί από ένοπλες συγκρούσεις, επιδημίες, αποκλεισμό από την παροχή ιατρικής φροντίδας και φυσικές καταστροφές. Η οργάνωση είναι γνωστή στο μεγαλύτερο μέρος του κόσμου από τη Γαλλική ονομασία της ή απλά MSF, αλλά και στον Καναδά και στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η ονομασία που χρησιμοποιείται συνήθως είναι Γιατροί Χωρίς Σύνορα (Doctors Without Borders). Το 2007 πάνω από 26.000 ντόπιοι, γιατροί, νοσηλευτές και άλλοι επαγγελματίες υγείας, λογιστικοί εμπειρογνώμονες, μηχανικοί ύδρευσης και αποχέτευσης και διοικητικοί υπάλληλοι παρείχαν ιατρική βοήθεια σε περισσότερες από 60 χώρες.
Οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα ιδρύθηκαν το 1971 από μια μικρή ομάδα Γάλλων γιατρών και δημοσιογράφων, η οποία πίστευε ότι όλοι οι άνθρωποι έχουν το δικαίωμα στην ιατρική περίθαλψη, ανεξάρτητα από τη φυλή, τη θρησκεία, τα πιστεύω ή τις πολιτικές πεποιθήσεις, και ότι οι ανάγκες αυτών των ανθρώπων υπερβαίνουν το σεβασμό για τα εθνικά σύνορα.
Οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα στην Ελλάδα είναι αναγνωρισμένο ως μη κερδοσκοπικό σωματείο από το Δεκέμβριο του 1990 και έχει έδρα την Αθήνα. Το Ελληνικό Τμήμα ξεκίνησε τη δράση του το 1990 και σήμερα συνεργάζεται με το Ισπανικό Τμήμα των Γιατρών Χωρίς Σύνορα μέσα από το Κοινό Επιχειρησιακό Κέντρο Βαρκελώνης - Αθήνας (OCBA). Το τμήμα διοικείται από ένα επταμελές διοικητικό συμβούλιο το οποίο εκλέγεται από την Ετήσια Γενική Συνέλευση και αποτελείται από εθελοντές. Σήμερα αριθμεί πάνω από 136.000 υποστηρικτές που ενημερώνονται από το τριμηνιαίο περιοδικό των Γιατρών Χωρίς Σύνορα και άλλες ενημερωτικές εκδόσεις.
Μέχρι τώρα πάνω από 450 Έλληνες γιατροί, νοσηλευτές, διοικητικοί και τεχνικοί έχουν συμμετάσχει σε προγράμματα σε πάνω από 40 χώρες. Το Ελληνικό Τμήμα λειτουργεί προγράμματα στη Ζάμπια, το Νίγηρα, τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό και το Μαρόκο, ενώ έχουν ολοκληρωθεί προγράμματα στο Μαλάουι, τη Λιβερία, την Αρμενία, τη Γιουγκοσλαβία, την Παλαιστίνη, τη Γεωργία, τη Ρωσία, το Καζακστάν, την Μοζαμβίκη, την Ινδία και την Τουρκία.